Nick Heidfeld.

Jeśli jesteś umówiony na wywiad z Nickiem Heidfeldem, możesz być pewny, że przyjdzie dokładnie na granicy czasu, emanując niewzruszonym spokojem, by po chwili skupić całą swoją uwagę na rozmówcy. Cokolwiek robi, robi to dobrze. Nie miał jeszcze pięciu lat, gdy ścigał się ze swoimi braćmi Svenem i Timem w zawodach motocrossowych. Jego rodzice, Angelika i Wolfgang, cieszyli się życiem ze swoimi synami. „Miałem wspaniałe dzieciństwo“, mówi „Quick Nick“, który wciąż uwielbia zabierać swoich rodziców i rodzeństwo na tor wyścigowy. Nawet jego babcia przyjeżdża od czasu do czasu. Nick jest najmniejszym z klanu Heidfeldów, mając 167 centymetrów wzrostu. „Gdybym sam się projektował, zrobiłbym się trochę większym“, przyznaje. „Ale w sporcie motorowym bycie małym było zawsze zaletą.“ Prawie zawsze.

Trochę trwało, zanim udało mu się osiągnąć minimalny wzrost pozwalający na jazdę gokartami. Ale kiedy już dorósł, od razu zostawił za sobą swojego ojca na torze kartingowym Nürburgring. W wieku ośmiu lat dostał swój pierwszy gokart i zaczął startować w klubowych mistrzostwach w Kerpen-Manheim, wyścigach na szczeblu narodowym oraz Mistrzostwach Europy i Świata. Również po przesiadce do samochodów sukcesy przychodziły szybko. W wieku 17 lat Nick zwyciężył w Mistrzostwach Niemiec Formuły Ford 1600, odnosząc osiem zwycięstw w dziewięciu startach. Rok później zdobył tytuł w Formule Ford 1800. W 1996 r., w wieku 19 lat, był najmłodszym zawodnikiem w Formule 3. To był mocny debiut, przypieczętowany trzema wygranymi i trzecim miejscem w klasyfikacji. Wywalczył także pierwszą pozycję startową i zwycięstwo w Światowym Finale Formuły 3 na wymagającym ulicznym torze w Macau, który do dzisiaj pozostaje jego ulubionym obiektem. Zajął też trzecie miejsce w Zandvoort.

W 1997 r. Nick po raz pierwszy poczuł, jak to jest znaleźć się w centrum uwagi opinii publicznej. Jego pierwsza jazda testowa z zespołem McLaren Mercedes przyciągnęła uwagę i jeszcze przed rozpoczęciem sezonu Niemiec został uznany za nadchodzącego mistrza Formuły 3. Rzeczywiście, Nick zdobył tytuł mistrzowski, zwyciężając pięciokrotnie – w tym w prestiżowej Grand Prix Monako Formuły 3. W latach 1998-99 kontynuował drogę po szczeblach kariery, jeżdżąc w Formule 3000. Po trzech zwycięstwach i tytule wicemistrzowskim w pierwszym sezonie, w drugim już dominował. Wygrał cztery wyścigi i zdobył mistrzostwo. Równocześnie testował w Formule 1.

Rok 2000 przyniósł dla niego pierwszy kontrakt w królowej sportów samochodowych, chociaż perspektywy w założonym przez Alaina Prosta zespole były dalekie od obiecujących. Gdy w 2001 r. dołączył do zespołu Petera Saubera, jego partnerem był Kimi Räikkönen. W 2002 r. był nim Felipe Massa. Pokonał obydwu i nauczył się żyć z nieodłącznymi porównaniami z debiutantami: „Jeśli jesteś szybszy od jakiegoś cudownego dziecka, to normalne. Jeśli jesteś wolniejszy, jesteś idiotą. Tu nie ma wygranych, trzeba po prostu pracować w skupieniu dalej”.

Jego pierwsze podium w barwach Saubera przyszło w Grand Prix Brazylii 2001. Jeździł dla zespołu trzy lata. „To były dobre czasy,” wspomina Nick, który przeprowadzał się wtedy z apartamentu w Monako do domu w szwajcarskim Stäfa. Od 2005 r. może spędzać zimową przerwę dobrze wiedząc, co będzie robił w kolejnym sezonie. A nie zawsze tak było. Kiedy jego kontrakt z Sauberem nie został przedłużony po sezonie 2003, udało mu się dołączyć do Jordana w późnej fazie przygotowań. Kolejnej zimy stoczył z Antonio Pizzonią trwającą miesiącami walkę o posadę w zespole BMW WilliamsF1 Team. Szef zespołu Frank Williams nie powiedział mu przed prezentacją, że decyzja ułożyła się po jego myśli.

W 2005 r. Nick pokazał się w Williamsie z dobrej strony. Dobrze wypadał w wyścigach, śmiało wyprzedzał, zdobył jedno pierwsze pole startowe i trzykrotnie finiszował na podium, pracując przy tym ciężko dla zespołu i inżynierów. Dyrektor BMW Motorsport Mario Theissen wyznaczył go już wtedy na kierowcę nowego zespołu BMW Sauber F1 Team. „Jestem w tym projekcie ciałem i duszą,” mówi Nick. „Każdy nowy zespół rozpoczyna z pięcioletnim planem, na końcu którego chce zdobyć mistrzostwo. W latach 2006-07, równocześnie z rozwojem zespołu, udało nam się prześcignąć nasze cele. Jesteśmy dobrym zespołem na dobrej drodze”.