Zespół. Sauber.

Wszystko zaczęło się przypadkiem. Peter Sauber nie był w zasadzie zainteresowany sportami motorowymi, ale przyjaciel namówił go do przerobienia jego Garbusa. W 1967 r. Sauber wystartował nim w kilku wyścigach klubowych, ale tym, co go najbardziej zainteresowało, było majsterkowanie przy samochodach – pasja ta była tak silna, że w 1970 r. Sauber, z wykształcenia elektryk, postanowił zostać niezależnym konstruktorem dwumiejscowych samochodów wyścigowych o otwartym nadwoziu. Saubera C1 zaprojektował w piwnicy domu swoich rodziców, za nazwę posłużyła zaś pierwsza litera imienia jego żony, Christiane. W tym samym roku zdobył za jego kierownicą Mistrzostwo Szwajcarii, potem startował jednak już tylko okazjonalnie. W 1973 r., gdy Sauber po raz ostatni zakładał kask, w centrum jego zainteresowania znajdowała się już tylko konstruktorska strona wyścigów.

Pierwsze duże sukcesy przyszły pod koniec lat 80. po tym, jak Sauberowi udało się namówić Mercedesa do powrotu do międzynarodowych wyścigów. Najważniejszymi osiągnięciami z okresu współpracy z producentem ze Stuttgartu była podwójna wygrana w wyścigu 24h Le Mans w 1989 r. oraz zwycięstwa w klasyfikacji konstruktorów oraz kierowców Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych w latach 1989-1990. Wśród kierowców, którzy rozpoczynali swoje kariery pod opieką Saubera było trzech, którzy stali się potem asami Formuły 1: Michael Schumacher, Heinz-Harald Frentzen i Karl Wendlinger.

W 1991 r. Sauber rozpoczął przygotowania do startów w Formule 1. Gdy na początku lat 90. Mercedes-Benz oraz PP Sauber AG dyskutowali o swojej przyszłości w sportach motorowych, podjęto decyzję o wejściu do Formuły 1 – zwłaszcza, że Mistrzostwa Świata Samochodów Sportowych miały przejść do historii. Przygotowania w Stuttgarcie i Hinwil przebiegały bez błędów i początkowo nie było żadnych podstaw, by wątpić w powodzenie nowego projektu. Ogromnym szokiem dla Petera Saubera była więc decyzja z listopada 1991 r., kiedy to zarząd Mercedesa sprzeciwił się zaangażowaniu w Formułę 1 w najbliższej przyszłości. W styczniu 1992 r. Sauber zdecydował się samodzielnie koordynować zespół F1 – choć z finansowym i technologicznym wsparciem Mercedesa, to przy zdecydowanie większym ryzyku.

Niemniej jednak 14 marca 1993 r. dwa Saubery C12 stanęły na starcie w Kyalami, przygotowane do startu w Grand Prix Południowej Afryki. Piąte miejsce zajęte przez JJ Lehto było okazją do świętowania. Przed tym wydarzeniem zaledwie cztery zespoły w historii Formuły 1 zdobyły punkty w swoim pierwszym wyścigu. Kontrakty z Red Bullem i Petronasem były od 1995 r. podstawą finansowania zespołu, pozwalając mu zadomowić się na dobre w Formule 1.

Musiało minąć trochę czasu zanim nastąpił przełom, ale w 2001 r. nastąpiły po sobie trzy ważne wydarzenia: współpraca z bankiem Credit Suisse, zdobycie w połowie października czwartego miejsca w klasyfikacji Mistrzostw Świata Konstruktorów i, kilka dni później, wyjątkowa ceremonia związana z powstaniem własnego tunelu aerodynamicznego zespołu.

W latach 1993-2005 zespół Sauber uczestniczył w 216 wyścigach Grand Prix. Jeżdżący w jego barwach kierowcy 257 razy dojechali do mety, zdobywając w 93 przypadkach punkty; 169 razy nie udało im się jednak ukończyć zawodów. Osiem z nich wydarzyło się tak blisko mety, że kierowcy zostali mimo to sklasyfikowani – JJ Lehto zajął nawet czwarte miejsce na Imoli w 1993 r. W sumie 17 kierowców Saubera wystartowało 428 razy w wyścigach Grand Prix.

Najlepszymi wynikami zespołu są trzy trzecie miejsca. Dwa razy zwycięstwo zdawało się być w zasięgu wzroku: podczas GP Monako w 1996 r. Frentzen był na obiecującej pozycji, ale wylądował na czwartym miejscu po kolizji podczas wyprzedzania Eddiego Irvine’a z Ferrari, po czym stracił kolejne pozycje po postojach w boksie. Podczas Grand Prix Francji w 1999 r. Jean Alesi wypadł z toru na mokrej nawierzchni, tuż przed wyjazdem samochodu bezpieczeństwa.